Hoe twee overgebleven leden van De La Soul een plaat vol verlies veranderden in een feest — met de stem van hun overleden vriend nog altijd middenin.
Er is een bepaald soort moment dat platenliefhebbers leren herkennen. Niet de stilte vlak voordat de naald de groef raakt, maar het tegenovergestelde: een naam die hardop wordt uitgesproken en plotseling alle lucht uit de kamer zuigt.
De La Soul - Cabin in the Sky opent met zo'n moment. Acteur Giancarlo Esposito leest, plechtig als een ceremoniemeester, de namen op van de gasten die je zo gaat horen — een eregalerij van de hiphop. En dan, aan het eind, valt er één naam die anders landt dan de rest. Dave.
Op dat moment kantelt de toon, heel even, voordat de eerste beat alles weer optilt. Want dit is geen gewone plaat. Dit is het album dat De La Soul maakten met de stem van een bandlid dat er niet meer is.
De stem die te vroeg verdween
David "Trugoy the Dove" Jolicoeur — samen met Posdnuos een van de twee rappers van De La Soul, met Maseo achter de platen — overleed op 12 februari 2023, 54 jaar oud, na jaren van gezondheidsproblemen.
De timing was wreed. Twee weken later, na een juridische strijd van decennia over samples en rechten, kwam eindelijk de hele oude catalogus van De La Soul op streaming — op de dag dat hun debuut 3 Feet High and Rising precies 34 jaar bestond. Het feest waar de groep een halve carrière op had gewacht, vierde Dave niet meer mee.
Dat verlies hing boven alles wat daarna kwam. De makkelijke keuze was geweest om te stoppen. De moeilijke keuze — en de mooiere — was om door te gaan.
Het besluit om door te gaan
Cabin in the Sky verscheen op 21 november 2025, via Mass Appeal, het label van Nas. Het is De La Souls eerste album in negen jaar, sinds het gecrowdfunde And the Anonymous Nobody uit 2016.
(Reken even mee, want dit wordt vaak verkeerd naverteld: het heet geregeld hun tiende album, maar tel je de studioalbums, dan is het hun negende. Een klein detail, maar het zegt iets over hoe groot de mythe rond deze groep inmiddels is.)
Posdnuos en Maseo gingen verder als duo. Toch is Dave overal. De plaat bevat nog niet eerder uitgebrachte opnames van zijn stem, verweven door de tracks — hij rapt mee op zijn eigen herdenking. De groep omschreef het album zelf als therapie en viering tegelijk: de pijn die je meedraagt, en de vreugde die er tóch nog tussendoor breekt.
Een uitvaart die klinkt als een feest
Hier zit het wonder van deze plaat. Een album over de dood had loodzwaar kunnen worden. In plaats daarvan voelt Cabin in the Sky als een New Orleans-achtige jazzbegrafenis, waar net zo hard gedanst als gehuild wordt.
Zelfs het zwaarste moment — "A Quick 16 for Mama", waarop Pos en Maseo samen met Killer Mike hun overleden moeders eren — klinkt eerder als een omhelzing dan als een klaagzang. Het is precies de truc waar De La Soul sinds eind jaren tachtig meesters in zijn: ernst verstoppen onder kleur en speelsheid, zodat het binnenkomt zonder je te verpletteren.
De hele familie kwam opdagen
Een afscheid roep je niet alleen. De gastenlijst leest als een familiereünie: Nas (op "Run It Back"), Common, Black Thought van The Roots, Killer Mike, Q-Tip, Slick Rick, soulstem Bilal en Yukimi van Little Dragon. Achter de knoppen staat een al even imposante ploeg — DJ Premier, Pete Rock, Supa Dave West, Jake One, Nottz — naast De La Soul zelf.
Dat is geen toeval. Deze namen komen uit dezelfde wereld: de Native Tongues, de jazzy, soulvolle, speelse tak van de hiphop waar De La Soul mede aan de wieg stond. Het verklaart ook waarom de plaat zo goed op vinyl klinkt. Warme, op samples gebouwde beats in plaats van kille digitale productie — dit is muziek die om analoog vraagt. De pers onthaalde het album bijna unaniem als een van de beste hiphopplaten van het jaar.
Geel of lichtblauw
Voor verzamelaars zit er nog een keuze in. Cabin in the Sky kwam niet op één manier uit, maar in twee kleurvarianten met elk een eigen hoes: een gele editie met het hoofdkunstwerk van kunstenaar Hebru Brantley, en een lichtblauwe editie met een alternatieve cover (die ook op cd en cassette verscheen).
De gele voor wie de Brantley-art wil; de lichtblauwe voor wie de zeldzamere uitvoering zoekt. Bij gelimiteerde kleurpersingen geldt bijna altijd hetzelfde: het zijn precies de versies die je over een paar jaar niet meer zomaar vindt.
Wat het verhaal echt vertelt
Het makkelijke einde is: legende keert terug, plaat is goed, klaar. Maar onder de oppervlakte zit iets ontroerenders. Cabin in the Sky is wat er gebeurt als artiesten weigeren te laten verdwijnen wat hun dierbaar is. De stem van een gestorven vriend wordt hier geen relikwie achter glas, maar een levend onderdeel van nieuwe muziek. Een herdenking waar je op kunt dansen.
En misschien is dat precies waarom dit album juist op vinyl zoveel betekenis krijgt. Streaming is lucht; een plaat is een ding. Iets dat je vasthoudt, omdraait, bewaart. Voor een groep die jaren moest vechten om hun eigen muziek tastbaar te houden, en die net hun derde stem verloor, is een fysiek object meer dan een product. Het is een manier om te zeggen: dit blijft.
Cabin in the Sky draait nu op platenspelers over de hele wereld. En ergens daarin, tussen de gasten en de grooves, klinkt nog altijd de stem van Dave — niet als echo, maar als deelnemer.
Heb jij Cabin in the Sky al op geel of lichtblauw in huis? Of een andere De La Soul-plaat die je nooit meer wegdoet? Laat het weten in de reacties.
Luister