City Pop: waar begin je met het zonnigste genre uit Japan?

Je hoorde het waarschijnlijk al eens langskomen op YouTube of TikTok — die glanzende, nachtelijke Japanse pop uit de jaren 70 en 80. Maar waar begin je als je er écht in wilt duiken? Een gids voor de nieuwsgierige luisteraar en de beginnende verzamelaar.

Misschien overkwam het je zo: je zit laat op de avond op YouTube, het ene filmpje rolt in het andere, en ineens speelt er een nummer dat klinkt als zonsondergang in een stad die je nooit bezocht hebt. Een vrouwenstem, een strakke baslijn, glinsterende synths, een saxofoon die net iets te mooi is. Je verstaat geen woord — het is Japans — maar je blijft hangen. Gefeliciteerd: je bent zojuist de wereld van city pop binnengestapt.

City pop is een van de meest geliefde herontdekkingen van de afgelopen jaren, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Het is warm, optimistisch, prachtig gemaakt, en het straalt een soort zorgeloze luxe uit die in onze tijd bijna exotisch aanvoelt. Maar het genre is ook een doolhof: honderden artiesten, duizenden platen, en veel ervan nauwelijks in het Westen uitgebracht. Waar begin je? Dit stuk wijst je de weg.

Wat is city pop eigenlijk?

City pop is Japanse populaire muziek uit grofweg de late jaren 70 en de jaren 80, die jazz, funk, soul, disco en boogie versmelt tot een gladde, grootstedelijke sound. Geen protestmuziek, geen rauwe randjes — city pop is muziek van en voor de grote stad, gemaakt in een tijd dat Japan economisch booming was. Het is de soundtrack van nachtelijke snelwegen, cocktailbars, cabriolets en strandvakanties: welvaart, vrije tijd en een zeker verlangen, allemaal in één gelikt geluid.

Dat "stadse" zit in alles. De teksten gaan over liefde, verlangen en het nachtleven. De productie is duur en perfect: echte studiomusici, dikke arrangementen, dure apparatuur. En de hoezen — daarover later meer — tonen palmbomen, skylines, zwembaden en vrouwen met zonnebrillen. City pop verkoopt een gevoel, en dat gevoel is: het is zomer, je bent jong, en alles komt goed.

Belangrijk om te weten: "city pop" was destijds geen officieel genre. Niemand in Japan noemde zijn plaat in 1982 "city pop". Het is een verzamelnaam die pas veel later, grotendeels door westerse fans tijdens de revival, op deze muziek is geplakt. Dat maakt de grenzen lekker vaag — en de ontdekkingstocht des te leuker.

Hoe een vergeten genre de hele wereld veroverde

Het mooiste aan het city pop-verhaal is de wederopstanding. Deze muziek was decennialang vrijwel vergeten, ook in Japan zelf. En toen, in de tweede helft van de jaren 2010, gebeurde er iets wonderlijks: het YouTube-algoritme begon de muziek aan een compleet nieuwe generatie voor te schotelen.

Het kantelpunt was één nummer: "Plastic Love" van Mariya Takeuchi. Opgenomen voor haar album Variety (1984) en als single uitgebracht in 1985, was het destijds een bescheiden succes. Maar toen in 2016 een upload van het nummer op YouTube verscheen, ontplofte het — miljoenen views, eindeloze aanbevelingen, en een golf van jonge luisteraars over de hele wereld die zich afvroegen: wat ís dit, en waarom heb ik dit nooit eerder gehoord? Kort daarna volgde Miki Matsubara's "Mayonaka no Door ~Stay With Me" (uit 1979), dat via TikTok een tweede virale hit werd.

De ironie is prachtig: muziek gemaakt in het analoge, pre-internet tijdperk, groot geworden door het meest moderne mechanisme dat er is. En die revival had een direct gevolg voor platenliefhebbers: de originele Japanse persingen, die jarenlang voor een paar euro in de bakken lagen, werden plots gewilde — en dure — verzamelobjecten.

Waar te beginnen: vijf platen als vertrekpunt

Genoeg context. Je wilt luisteren. Hier zijn vijf albums die samen een perfecte eerste kennismaking vormen — van de absolute klassiekers tot een paar die net iets dieper liggen. Begin bovenaan en werk naar beneden.

1. Mariya Takeuchi — Variety (1984)

De meest logische startplaats, al was het maar omdat hierop "Plastic Love" staat — het nummer dat de hele revival in gang zette. Maar laat die ene hit je niet afleiden: Variety is van begin tot eind een sterke plaat, geproduceerd door Takeuchi's echtgenoot Tatsuro Yamashita. Takeuchi wordt niet voor niets de "Queen of City Pop" genoemd. Dit is je vertrekpunt.

2. Tatsuro Yamashita — For You (1982)

Als Takeuchi de koningin is, is Yamashita de koning. For You is misschien wel de meest kenmerkende city pop-plaat die er bestaat: zonovergoten, strak gespeeld, met de klassieker "Sparkle" als openingstrack. De hoes — een illustratie van een vrouw aan het strand — is op zichzelf al een icoon van het genre. Een must.

3. Taeko Ohnuki — Sunshower (1977)

Iets vroeger, iets avontuurlijker. Sunshower staat met één been in de city pop en met het andere in de verfijnde jazz en bossa nova. Het is subtieler en dromeriger dan de platen van Yamashita en Takeuchi, en wordt door kenners vaak genoemd als een van de mooiste en meest tijdloze albums uit de hele scene. Voor als je iets dieper wilt gaan.

4. Miki Matsubara — Pocket Park (1980)

Het debuut van de zangeres achter "Mayonaka no Door ~Stay With Me", de tweede grote virale city pop-hit. Jong, energiek en vol sfeer — een heerlijke plaat om de breedte van het genre te horen, voorbij de twee grootste namen.

5. Masayoshi Takanaka — An Insatiable High of Brasilian Skies

Voor wie de instrumentale, zonnige kant van city pop wil horen: de gitaarplaten van Takanaka zijn puur vakantiegevoel op vinyl. Geen zang, maar glinsterende gitaarlijnen, Latin-ritmes en een eindeloze zomerstemming. (We schreven eerder een uitgebreid stuk over Takanaka en zijn gekleurde heruitgaven — lees dat vooral als je hier blijft hangen.)

Over die hoezen

Je kunt city pop niet bespreken zonder het over de artwork te hebben. De hoezen zijn onlosmakelijk met het genre verbonden en vormen voor veel verzamelaars de helft van de lol. Denk aan pastelkleuren, airbrush-illustraties, palmbomen, neonletters en een onbekommerde jaren-80-glamour. Veel van de iconische hoezen werden gemaakt door illustratoren als Hiroshi Nagai, wiens zwembad-en-palmboom-taferelen zo'n beetje de visuele handtekening van het hele genre zijn geworden. Een city pop-plaat is daardoor net zo goed iets om naar te kijken als om naar te luisteren — en dat verklaart mee waarom het fysieke vinyl zo gewild is.

Een eerlijk woord over het verzamelen

Nu het praktische. Als je city pop op vinyl wilt verzamelen, is er goed en minder goed nieuws.

Het minder goede nieuws: de originele Japanse persingen uit de jaren 70 en 80 zijn sinds de revival flink in prijs gestegen. Een eerste persing van een gewilde titel als For You of Variety, zeker mét OBI (het Japanse papieren strookje om de hoes) en in nette staat, kan behoorlijk kosten. De tijd dat deze platen voor een habbekrats in de bak lagen, is grotendeels voorbij — hoewel je in Japan zelf nog altijd verrassend voordelig terecht kunt.

Het goede nieuws: door de hernieuwde populariteit worden steeds meer city pop-klassiekers officieel heruitgegeven, vaak op prachtig gekleurd vinyl en netjes geremasterd. Die reissues zijn een stuk betaalbaarder dan de originelen en klinken uitstekend — de ideale manier om een collectie op te bouwen zonder een vermogen uit te geven. Voor wie begint, is een moderne heruitgave vrijwel altijd de slimste eerste stap.

Tot slot: laat je meevoeren

Het mooiste aan city pop is dat je er niets voor hoeft te weten. Je hoeft geen Japans te verstaan, geen kenner te zijn, geen jaartallen te onthouden. Je zet de plaat op, en binnen tien seconden ben je ergens anders — op een snelweg langs de kust, in een stad vol neon, in een zomer die misschien nooit bestaan heeft maar precies goed voelt.

Begin bij "Plastic Love" of een van de Takanaka’s, dwaal verder, en laat het algoritme in je hoofd het overnemen. Welkom in het genre.

Heb jij al city pop op vinyl staan? Een zeldzame originele persing, of een van de mooie nieuwe reissues? Laat het weten in de reacties — we zijn benieuwd waar jij begon.